Po dwóch dniach chodzenia dziewczyny postanowiły zrobić sobie wole (Marta może miała też jakąś robotę do wykonania?), więc z Adamem i Markiem zaimprowizowaliśmy niezbyt wymagającą pętelkę na Nieżywego Człowieka (Toter Mann, 1392 m).

Zacząłem od pomylenia trasy - zwiódł mnie urokliwy wąwozik tuz za Zipfhauslem - co kosztowało as konieczność odrobienia kilkudziesięciu metrów w górę (ale za to wąwozik był na prawdę urokliwy :) ). Potem mieliśmy długi fragment emeryckim - dosłownie - trawersem z ładnymi widokami na Hochkaltera. Trawers ten na tyle uprzykrzył się Adamowi, że - trzeba przyznać, że zgodnie ze znakami, ale nie z moim pierwotnym zamysłem - odbił z niego tuż przed Berggasthof Gerstreit, zamiast koło Berggasthof Söldenköpfl, co znowu nieco wydłużyło nam trasę. Tak czy siak, było to autostradowanie, tyle że w upale, a ostatni fragment był całkiem ostrym podejściem. Startując koło 11:00 na szczycie zameldowaliśmy się koło 13:30. Podejście 8,4 km + 650 m podejść i 170 m zejść (14,9 GOT, 12,5 AV) w 2:30 h, średnio 6,0 GOT/h i 5,0 AV/h.

Po jakichś 40 minutach popasu zaczęliśmy zejście, które było dosyć jednostajne, a końcowej części niestety po asfalcie. 3,9 km i 480 m w dół (3,9 GOT, 6,8 AV) zajęło nam 1:00 h, średnio 3,9 GOT/h i 6,8 AV/h.

Ogółem 12,3 km + 650 m w górę i w dół (18,8 GOT, 19,2 AV) w 3:30 h bez popasu na górze (i 4:10 h z popasem), średnio 5,4 (4,5) GOT/h i 5,5 (4,6) AV/h.

Ponieważ było jeszcze relatywnie wcześnie, namówiłem chłopaków, żeby zmierzyli się ze swoją pierwszą w życiu ferratą - namierzyłem takie króciutkie na skałce w samym centrum Schönau. Na początek wybraliśmy takie B/C, które w praktyce okazało się mocno obite żelazem, ale w kilku miejscach zauważalnie wyważające - ewidentnie przy wycenie krótkość i położenie ferraty uznano za czynniki łagodzące. Adepci poradzili sobie bardzo dobrze, ale zamiast próbować się jeszcze z wariantem C/D woleli wrócić na obiad do chałupy.